De dag dat ik Dasja uit het transportbusje haalde herinner ik me nog als de dag van gisteren. Het was een warme nacht in juli en ik lag uiteraard de hele nacht wakker van de spanning en volgde het busje waarin ze vervoerd werd op de voet. Om twee uur ’s nachts mocht ik haar dan eindelijk in mijn armen sluiten. Wat was ze klein, veel kleiner dan ze op foto’s leek. En wat was ze prachtig. Ze keek me onzeker aan met haar grote goudbruine ogen en lange witte wimpers. Ik tilde haar op en nam haar mee naar binnen. Haar hele lijfje beefde van angst. Eenmaal binnen begon ze mij en haar nieuwe huisje uitgebreid te besnuffelen. Mijn hart werd week van liefde toen ik keek naar dit onschuldige kleine wezentje, dat met vier weken oud in de sneeuw alleen gevonden was. En nu, zeven maanden later, was ze bij mij en zou ze altijd veilig zijn. 

De eerste weken  met Dasja waren intens. Zindelijk worden, aan de lijn lopen, nieuwe mensen, andere geuren, auto’s en fietsen die langsrazen; Dasja vond het allemaal doodeng. Toch leerde ze snel dat ze veilig was en ze durfde steeds meer. In een paar weken transformeerde ze van een onzeker afwachtend hondje in een dappere waaghals die lekker rebels begon te worden! Nu heb ik haar alweer vijf maanden en wat voel ik me gezegend en vereerd om het baasje te mogen zijn van deze bijzondere kleine doerak. Ik heb haar een thuis gegeven en zij heeft mij zoveel geluk gegeven. We kunnen heerlijk samen wandelen, dutjes doen, kroelen, spelen, genieten van de zon. Ik leer van haar om meer in het moment te leven en blij te zijn met de kleine dingen. Dasja is altijd vrolijk. Met haar is het leven een feestje!

Liefs, Varja